Ein Baum im Hirschpark. Hoffentlich bleibt er uns noch lange erhalten.
  Startseite
    Blankenese
  Über...
  Archiv
  Abonnieren
 

Links
  Blankenese


Links Hamburg, rechts die Nordsee, vorn Finkenwerder und hinten bald Dänemark. Um uns Blankenese. Über uns der Himmel. Unter uns die Elbe. Und wir: Mitten drin! Wolfgang Borchert

http://myblog.de/rene.kessov

Gratis bloggen bei
myblog.de





 
Konfermatschon in'n Gängeviertel von Friedrich Schnoor, Hamburg 1919


„Hein, Hein stoh op, dat ward de heuchste Tied!
röppt Schipper Kohrs un treckt sick an.
Du weest doch, wat förn hogen Dag is hüt.
Wi möt no Kark henn, holl di ran.“

„Jo Vadder, jo ick koom all“, röppt lütt Hein
Un riwwt sick gau nochmol de Ogen ut,
Swingt ut'n Bett denn rut mit beide Been
Un löppt an'd Finster ran un kickt dor rut.



„Wat hesst du denn to kieken?“, brummt de Ool,
„Marsch, wasch un kämm di, ick bün all gliek sowiet,
Ok Mudder is all trecht. Verdreiht noch mol,
Wat steihst dor noch un kickst rut no de Stroot!“

„Oh Vadder“, seggt de Jung, „dat harr'k nich dacht,
Op so een'n Dag, wo ick warr konfermeert,
Dor hebbt se nich mol op'n Hoff fien flaggt!
Ick meen doch sekeer, dat ick dat bün wert.“

„Du dummer Jung, wat billst du di denn in“,
Seggt Vadder Kohrs, un lacht dorbi ganz luud.
„Nu mook man, dat du kümmst in'n Antog rin,
Un denn fix bi un drink Dien'n Kaffee ut.“

„Jo jo, ick mok all“, seggt recht kott lütt Hein
Un wascht un kämmt sick un treckt gau sick an.
Wat kleed de nee'e Patsche em bloot fien!
Nu kümmt he richdig vör sick as een Mann.

„So“, seggt de Ool, „büst Du nu endlich proot?
denn drink dien 'n Kaffee ut. Dat ward nu Tied.
Nimm dien Gesangbook, Mudder,
sünst koomt wi noch to loot.
De Paster teuwt nich.—Heur, de Klocken lüüdt!"

Nu sünd se op de Trepp un goht hendohl.
Ün'n op'n Hoff kiekt Hein nochmol ümher,
He wull sien Frünn sick wiesen doch geern mol,
De sülln doch mol kieken, wo smuck he weer.

„Na, nu man to Hein, goh du man vörweg,“
Seggt Vadder Kohrs, “wi beid goht achterran.“
So koomt se denn all' dree no de Stroot nu rop.
Un duurt nich lang'n, langt se bie'n Michel an.



Wat is dat in de Kark doch fierlich hüt, —
Un soveel Minschen sünd all dor!
Kohrs un sien Froo sidd beid in de Midd,
Un Hein steiht vörn, dicht bien Altor.

Kuum hett dat utlüüd, as de Orgel brummt,
Un bowen runn von'd Chor teunt en Chorol.
Nu kümmt de Paster. — De Gesang verstummt.
Een „Vaderunser“ beed de Herr ersmool.

Un denn güngt los. Wat predigt he doch scheun!
He kenn sien Lüüd un wüss to packen ehr.
All Johrelang weer he in de Gemeen,
Harr mennigeen dorvon döfft, de hier nu weern.

Ok Mudder Kohrs wisch still sick aw ne Troon.
Se weer so week un harr all dörchmokt veel.
Nu,wo ehr eenzig Kind süll in de Welt rutgohn,
Dor güng dat dubbelt ehr an Hadd un Seel.



De Paster sweeg. — De Predigt weer to Enn.
De Konfermanden kneeten vör'n Altor.
De ool Herr heew nu beide Hänn
Un seegen nu de junge Christenschoor.

Nu weerd vörbi, un währn'd de Orgel bruus
Güng langsom ut de Kark nu de Gemeen.
Ok Kohrs un sien lütt Froo güng'n still no Huus,
Un in de Midd harrn se ehrn Hein.

„Mien Jung!“, seed Kohrs, as se in'd Huus nu weern,
Un ward em op den'n Kopp de Hänn nu leggen,
„Von'n Paster dehst du eben Godes heurn,
Nu will ick di as Vadder noch wat seggen:

Du geihst nu in de Welt, to Schipp nu weg,
Lettst mi un Mudder beid hier trüch.
Doch süll di't god gohn oder slech,
Doh stets dien Schülligkeit un Plich.

Wat di ok in de Segel fohrt,
Holl dienen Kopp un Nacken stiew.
Du weest, du büst von gode Ort;
Dat Slechte holl di stets von'n Liew.

Kennst du Gorch Fock? — Schood, he is dot.
Von den'n kannst du noch veeles lehrn.
Lees mol sien Book „Seefahrt is Not“!
Denn weest, wat sick för di deit heurn.

Jo, so een Seemann müsst du warrn
As wie Klaus Meewes eener weer!
Wenn wi von dit Slag mehr blot harrn,
Denn güngt hüt anners bi uns her.

Denn seeten wi nich mehr in son Schann,
Wo uns de Fiend den'n Hals tosnöört.
Denn harrn wi em rutjoogt längs ut'n Lann;
Den'n harrn wi all dat lopen lehrt!

Den'n harrn wi wiest, wat Dütschland is!
Un dat wi noch en starke Mach! —
Dat harrn wi dohn, dat is gewiß,
Harrn wi mehr son von Klaus Mewes sien Slag.

Dorüm mien Söhn: „Seefahrt ist Not!“
Hier is dat Book. — Ick schenk di dat.
Richt di dorno! — Is Fock ok dot;
He leewt in jedes Minschenshadd! —



Un wenn du denn trüch mol kümmst
Un sühst von Fern den'n „Michel“ stohn,
Un denn den'n Kurs von Hoben nimmst,
Denn schoom di nich, wisch aw ne Troon!

Si stolz op dien ool Vaderstadt!
Hol ok dien Modersprook in Ehrn!
Un seggt mol een di dorop wat,
Den'n möt se den'n Hamborger Jung kenn'n lehrn.

Un nu mien Söhn, bliew brav as nu. —
Un goh mit frischen Mot an Bord,
Dien Mudder un ick, wi bliewt di tru,
Un beed för di üm gode Fohrt!"

Un Vadder Kohrs giwwt em en Kuss. —
„Un op steiht di ümmer dien Öllernhus!“
Mudder Kohrs weent liesen nu un seggt:
„Mien leewe Jung, nu hol di stief,
un vergeet dien Vadder un Mudder nich!“

Friedrich Schnoor, Hamburg 1919
15.2.17 19:17
 



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung