Ein Baum im Hirschpark. Hoffentlich bleibt er uns noch lange erhalten.
  Startseite
    Blankenese
  Über...
  Archiv
  Abonnieren
 

Links
  Blankenese


Links Hamburg, rechts die Nordsee, vorn Finkenwerder und hinten bald Dänemark. Um uns Blankenese. Über uns der Himmel. Unter uns die Elbe. Und wir: Mitten drin! Wolfgang Borchert

http://myblog.de/rene.kessov

Gratis bloggen bei
myblog.de





 
Begnungen mit Gustav Falke und Detlef v. Liliencron

In dat nafolgen lütt Vertellsel erinnert sik Schnoor an sien Hamborger Kinnertied un an de Begegen twüschen den ut Lübeck stammen Dichtersmann Gustav Falke un den beropen Dichter Detlef v. Liliencron As Grööntüüchhändlerskind hett Schnoor düsse Begegen quasi "üm't Eck" mitbeleevt. Uns Hütigen schient düt Begeevnis eentlich ganz normal — worüm reegt se sik op? wo is hier de Pointe?, fraagt wi uns. Ehrder sünd wi verwunnert, dat sik de unpünktliche Gast nich entschülligt. Man twüschen de Reegn snackt hier de ole, faken romantiseerte Geist vun de Stände-Sellschap. Rang un Stand güll veel. En Baroooon...!
Kartüffelsupp bi Gustav Falke

Dormols, to Anfang de Negendiger Johrn, wahn Gustav Falke in Eilbeck. In de sülwig Stroot lewten ok mien Öllern; blot'n poor Hüüs' wieder lang. Mien Öllern harrn een'n Loden: "Frucht-, Gemüse- und Konservenhandlung" stünn mit grote Bookstaben öber de Döhr moolt.

De Froo von unsen Dichter heur to uns' däglichen Kunn, un wenn se in unsen Loden stünn un de Woorn, de se bi uns köfft, in ehr Handtasch harr, un keen Kunn wieder dor weern, snack se noch geern n' Stremel mit mien oll brove Mudder: öber't Koken, öber ehr lütten Döchter un öber alls, wat sick son Huusfroons sünst noch to vertelln hebbt. Un mennigmol see mien Mudder: Ümmer, wenn se mit ehr sproken harr, weer'd ehr west, as wenn von den'n Sünnschien ut dat Falkesche Huus een lütten Strohl mit in unsen lütten düstern Loden rinkoom'n weer. — Och, un wi kunn' düssen lütten Strohl so god bruken!
Ober ok ehr Mann, de Dichter sülwst, keum bi uns un köff in; un wenn ick ok man noch 'n Jung weer, so weet ick doch noch sehr god, dat he fründlich weer un sick mennigmol mit mien Öllern plattdütsch ünnerholln hett.

Dormols weer uns' Falke nebenbi noch Musiklehrer. He harr sick as Dichter noch nich dörchsett. Em güng dat as all de lewenden Dichters; he müss' sick mit sien Familie swoor dörchhelpen. — He geew also noch Ünnerrich in de Musik; de Stünn to föffdig Penn! En suures Brot!


Gustav Falke 1905

Dat weer to de Tied, as Detlef v. Liliencron, de dormols as Dichter all en'n groten Noom harr, sick för Falke insetten deh. Liliencron harr all op Falke henwiest un sien Dichtungen god kritisiert. Breew harrn se ok all wesselt, blot perseunlich weern se noch nich tosom'n koom'n.

Dor keem eens Doogs Fro Falke in unsen Loden un see: Se harr'd hüt ielig, mien Mudder much ehr gau dit un dat gewen, denn se kregen hüt noch Beseuk, vördem ober wull se mit ehrn Mann noch to Stadt und Inkeupe moken.

Falkes harrn en Mäken, de weer von't Lann, en true Seel, blot de Klookheit harr se nich mit Löpeln eeten. De kümmt'n Stunnstied noher in unsen Loden, hoolt'n Kleenigkeit un seggt denn to mien Mudder: "Denken S' sick mal an, eben sünd mien Herrschaften weggahn, — dar bimmelt dat, un as ick de Döhr upmak, dor steiht dor'n Kirl, de fröggt, ob Herr Falke to spreken is. Ne, segg ick, de Herrschaften sünd grad ewen weggahn, öwer se wörrn woll bald wedder kaam'n, denn se teuben up Beseuk. Dat weer jo schaad, see he to mie, denn keum he naher wedder vör. Ick süll mien'n Herrn man bestelln, dat Baron vun Liliencron hier west weer; un denn is he wedder weggahn. Denken S' sick blot mal an", see se denn to mien Mudder. "En Baron! Wat hett mien Herr doch för fiene Bekanntschaften! Ower ick weit nich, de Kierl seihg mi gornich na'n Baron ut, he wier mie veel to gradtau."


Detlev v. Liliencron
Falkes koomt no Huus un heurt jo nu, wer dor west weer. Na, nu weer de Opregung jo grot. Liliencron harr sick ober in sien' Breew eers to nohmdoogs Klock fiew anmelld. Nu müssen se eers mol snell to Middag eeten, denn de Baron kunn villich bald wedder koom.

Dat Middag steiht up'n Disch un de Familie fangt grod an to eeten; et geew hüt Kartüffelsupp. Opnmol klingelt dat an de Huusdöhr, dat Mäken geiht henn un mokt up. Falkes heurt buten en pultrige forsche Männerstimm, un gliek dorup geiht de Stuwendöhr up, und rin kümmt Baron v. Liliencron!

Na, de Schreck, den'n Falke un sien Froo kregen, lett sick nich beschriewen. Se sprüngen all von'n Disch up un de Baron drück jeden de Hand, as wenn se all olle Frünn west weern.

Liliencron see: "Bitte, lassen Sie sich nicht beim Essen stören! — Was gibt 's denn heute? — Aha, Kartoffelsuppe! Herrlich, herrlich! Kartüffelsupp, Kartüffelsupp, de ganze Woch' Kartüffelsupp! — O gnädige Frau", wenn he sick denn an Froo Falke, "Kartoffelsuppe esse ich für mein Leben gern. Ein herrliches Essen!" Un nu wör sick denn mit Liliencron tosom wedder an'n Disch sett.

Woveel Töller von de Kartüttelsupp de "Poggfreddichter" eeten hett, kann ick nich seggen. Ober smeckt hett se em.
15.2.17 19:35
 



Verantwortlich für die Inhalte ist der Autor. Dein kostenloses Blog bei myblog.de! Datenschutzerklärung